Ik zit achter mijn laptop – al dagen zit ik achter mijn laptop – en buiten straalt de zon. Het is bitterkoud, weet ik. Maar het ziet er door het raam zo aantrekkelijk uit. En de dagen zijn alweer langer aan het worden. Een voorzichtige lentekriebel roert zich in mijn binnenste. Zal ik gaan fietsen? Zou het niet te koud zijn? En mijn werk dan?

Ik ben alleen thuis en voel me wat ‘herfstig’. Zal ik gaan fietsen? Buiten is het licht bewolkt, de zon piept er voorzichtig door. De bladeren zijn nat, een uitdaging voor mijn dunne bandjes. Maar toch kriebelt het. Ineens zet de zon de rode bladeren in de straat in vuur en vlam, ik kan niet binnen blijven zitten!

Ik heb zo van die favoriete fietsmomenten. Een zwoel briesje tegen mijn blote armen en benen, een lekker tempo fietsen van 32 kilometer per uur, tamelijk moeiteloos vooruit gaan. Dagen als deze mogen wel eeuwig duren.

Soms voert de wind ons naar België. Dan fietsen we over stille betonwegen geflankeerd door bovengrondse elektriciteitsdraden en langs vierkante, rode huizen, met hier en daar een moe gewaaide wielrenner. Door dorpen als Zondereigen, Wortel en Sint-Lenaarts.

Voor het eerst ga ik in het donker wielrennen. Ik moest mezelf vanavond even over een drempel helpen voordat ik de deur uit ging. Het leek me eenzaam, koud, donker. Spannend ook.

Lang heb ik er dit jaar op moeten wachten. Zo’n prachtige fietsavond waarop de zon rood ondergaat, de wind is gaan liggen en de kledinglaagjes uit kunnen. Shirtje, korte broek aan en gaan!